active cricket

கல்லூரியிலிருந்து வேகமாக திரும்பி வந்தேன். மனதிற்குள் ஒரு சந்தோசம் கலந்த பரபரப்பு. இன்று வீட்டில் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். இரவு முழுவதும் எந்த தொந்தரவும் இருக்காது..!! இப்படி ஒரு நாள் கிடைப்பது எவ்வளவு அரிய விசயம். வீட்டிற்குள் நுழைந்த உடனே உடையெல்லாம் களைய, மின்விசிறியிலிருந்து வந்த குளிர் காற்று சில்லென்று மேனி முழுவதும் பட்டது. உனே உடலை ஒருமுறை சிலிர்த்துக் கொண்டேன். நிலைக் கண்ணாடியில் என் பிம்பம் பிறந்த மேனியாக. இப்படி முழு நிர்வாணமாக வீட்டில் இருப்பது இதுதான் முதல் முறை. என் நீண்ட நாள் கனவு இன்று நிறைவேறப் போகிறது. கண்ணாடியில் என் 36C முலைகள் என்னைப் பார்த்து முறைத்தன. இரண்டும் கொஞ்சம் கூட சரியாமல் கச்சிதமாக நிமிர்ந்து நிற்கின்ற அழகே தனிதான். என்ன ஒரு விறைப்பு..!! காம்புகள் இந்த அளவுக்கு விடைத்து நிற்பதை இப்போதுதான் பார்க்கிறேன். மென்மையான சதைக் கோளத்தை இரண்டாகப் பிளந்து மார்பில் ஒட்டி வைத்து, அதற்கு திருகுக் குமிழ் வைத்தது போல இருக்கும் என் முலைகளைக் கண்டு எனக்குப் பெருமையாகவே இருந்தது. மனதிற்குள் பக்கத்து வீட்டு ராஜு வந்தான். சென்ற ஞாயிற்றுகிழமை எதார்த்தமாக மாடியில் நின்று கொண...

பொங்கல் என்றாலே எல்லாருக்கும் கொண்டாட்டம்தான். வெளியூரில் இருப்பவர்கள்கூட ஆவலோடு ஊருக்கு சென்று சொந்த பந்தங்களோடு மகிழ்ச்சியாக பொங்கலை கொண்டாடுவர். அதுபோல நானும் ஒருமுறை பொங்கலைக் கொண்டாடுவதற்கு ஊருக்கு செல்வதற்காக பஸ் நிலையத்தில் காத்திருந்தேன். ஏற்கனவே ரிசர்வ் செய்திருந்த பஸ் என்பதால், வழக்கமாக அந்த பஸ் நிற்கும் அவர்கள் அலுவலகத்திற்கு முன்பாக இருந்த பெஞ்சில் உட்கார்ந்து, அப்போது வாங்கிய வார இதழை புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது என் அருகே வந்து பதட்டத்தோடு உட்கார்ந்த பெண், ஹேண்ட்-பேக் மற்றும் கொண்டுவந்திருந்த லக்கேஜை தலைகீழாக புரட்டி தேடிவிட்டு, கதறி அழத்தொடங்கிவிட்டாள். “பர்சை காணோம்..” என்று அதில் வைத்திருந்த, செல்போன் பஸ் பயண டிக்கெட் மற்றும் பணத்தை காணவில்லை என்று புலம்பியபடி அந்தப் பெண் அழத்தொடங்க அங்கே சூழ்ந்திருந்த அத்தனை பேரும் அந்த பெண்ணை சூழ்ந்துகொண்டு விசாரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். மேலும் பஸ் நிலையத்துக்கு ஆட்டோவில் வந்ததால், “ஒருவேளை ஆட்டோவில் விட்டுவிட்டாளோ..?” என்று கேட்டபோது, “செல்போனை தொலைத்து விட்டேன். அந்த ஆட்டோ தெரிந்த ஆட்டோ என்றாலும், ஆட்டோ டிரைவர் நம்பர் நினைவில்லை.....

நான் ஜனனி. என் தோழி பெயர் நிவேதா. நானும் நிவேதாவும் பள்ளி பருவத்திலிருந்தே நெருங்கிய தோழிகள். கல்லூரியிலும் எங்கள் நட்பு தொடர்ந்தது. நிவேதா எனக்கு பக்கத்து தெருவில்தான் இருந்தாள். தினமும் என் வீட்டிற்கு வந்து, நானும் அவளும் சேர்ந்து தான் கல்லூரிக்கு செல்வோம். நாங்கள் இருவரும் பெரிய அழகிகள் இல்லையென்றாலும், எங்களின் உடல் வனப்பும், பருவ செழிப்பும் பல ஆண் வண்டுகளை எங்களை மொய்க்க வைத்தது. அதுல குணாவும், சேகரும்தான் எங்களை பள்ளியில் இருந்தே சைட் அடித்து ஃபாலோ செய்தவர்கள். ஒருவழியாக பள்ளி இறுதி ஆண்டின்போதே இருவரோடும் நாங்கள் நட்பாகிவிட்டோம். ஆனால் அவர்களிடம் நாங்கள் போட்ட கண்டிஷன், “எங்களை தோழிகள் என்றுதான் நட்போடு சொல்லவேண்டும். எக்காரணத்தை கொண்டும் லவ்ர்ஸ் அல்லது காதலிகள் என்று சொல்ல கூடாது..!!” என்று சொன்னோம். அவர்களும் ஒத்துக்கொண்டு நட்போடுடனே பழகினார்கள். ஆனால் நிவேதா எப்படியோ, நான் அடிக்கடி குணாவையும், சேகரையும் எனக்கு ஜோடியாக பொருத்தி பார்த்து அவர்களை அடையாளபடுத்திக்கொள்வேன். ஆனால் வெளிப்படையாக காட்டிக்கொள்ளாவிட்டாலும், தனிமை தவிப்பில் அதனை நான் பெறும் சுகமாக தொடர்ந்து அனுபவித்து வந்த...